- Cliënten met ernstige en langdurige psychiatrische problematiek die kunnen wonen in hun thuismilieu, dank zij[1] :
o de aanwezigheid van steunfiguren die geloven in en meewerken aan het herstel van de cliënt (= recovery relationships);
o het geloof in en het maximaal aanspreken van de mogelijkheden van cliënten (= recovery beliefs);
o de keuze bij de cliënt om zich als burger in de samenleving te beschouwen (= recovery self-identity);
o de wil bij de cliënt om actief deel uit te maken van een gemeenschap (= recovery community);
o het blijvend engagement van cliënt en omgeving om specifieke vaardigheden aan te leren (= recovery skills en psycho-educatie)
- Personen met waarneembare psychiatrische symptomen die - spijts de vraag van hulpverleners en/of naastbestaanden - elke vorm van hulp weigeren.
- Cliënten die om andere dan strikt psychiatrische reden reeds beroep doen op thuiszorg en waarbij de hulpverleners ontdekken dat psychiatrische problemen de thuissituatie belasten en zorgverlening complexer maken.
- Er wordt verder onderzocht in welke mate cliënten met een verslavingsprobleem kunnen worden opgenomen in het netwerk psychiatrische zorg in de thuissituatie, eventueel in samenwerking met gespecialiseerde voorzieningen of diensten in de verslavingszorg
Exclusie :
- dementie
- kinderen
- patiënten in crisis, behalve voor patiënten die reeds in project zijn opgenomen
- primair middelengebruik
[1] Anthony (1993), Van Weeghel (1995), American National Empowerment Center (2001): empowerment. De bredere term ‘herstel’ heeft nu meer ingang gevonden dan het begrip ‘genezing’. Herstel verwijst naar de gezamenlijke inspanningen van hulpverleners en cliënten, niet enkel om de symptomen onder controle te houden maar om, ondanks de psychiatrische stoornis, een zinvol bestaan als burger uit te bouwen en om opnieuw controle over het eigen bestaan te verwerven.